een zitmeubel als plaats voor herinnering 

‘Wat blijft’ vertrekt vanuit een persoonlijke ervaring: het overlijden van mijn papa en de zoektocht naar een plek om te rouwen. 

De zitbank is een fysieke plek die je draagt en vertraagt. Emoties en herinneringen krijgen een tastbare plaats, rouw kan zich hier nestelen. 

In het meubel is een spanningsveld zichtbaar tussen afwezigheid en aanwezigheid. Een deel blijft bewust leeg: een ruimte die niet ingevuld kan worden, hoe graag je dat ook zou willen. Die leegte maakt het gemis fysiek voelbaar. Daartegenover staat een zachter, comfortabel gedeelte dat uitnodigt om plaats te nemen naast de leegte. Herinnering krijgt een plaats, zonder het gemis op te vullen. 

Ook de materialen versterken dit contrast: een fragiele, open staalstructuur tegenover warme houten afgeronde bekleding en gesloten gestoffeerde zitvlakken. Zo komen afstand en nabijheid samen in één geheel. 

‘Wat blijft’ verbeeldt rouw als een voortdurende beweging tussen leegte en herinnering, tussen wat verdwenen is en wat blijft.