Niet alles wat wordt bewaard is zichtbaar.
Bomen slaan sporen van tijd op in hun structuur en functioneren als levende archieven van hun omgeving. Wat ze dragen, gaat verder dan wat zich aan de buitenkant toont en omvat zowel meetbare als gevoelsmatige lagen.
Vanuit die gedachte wordt de kast benaderd als een archief: een plek waar objecten en herinneringen zich verzamelen. Het gesloten object vraagt om aandacht en interactie, waardoor betekenis zich geleidelijk onthult.
De materialisatie ondersteunt dit verhaal. Hout vormt een ritmische structuur die verwijst naar schors en de registratie van tijd. Binnenin verschijnen jaarringen als een patroon van opeenvolging en gelaagdheid. Deze gelaagdheid vertaalt zich in een abstract volume dat subtiel verwijst naar de structuur van een boomstam.
Bij het openen ontvouwt het meubel zich verder. Wat eerst verborgen bleef, maakt plaats voor een interne ordening waarin bewaren centraal staat. Zo groeit het object mee met wat erin wordt bewaard.
Fotograaf: Kaatje Verschoren
