Hoe kan een meubel bijdragen aan een maatschappelijk gesprek? In deze groepsopdracht werd onderzocht hoe ontwerp kan functioneren als middel om conflicten zichtbaar te maken en ruimte te creëren voor ontmoeting, reflectie en dialoog. Vertrekkend vanuit een gekozen maatschappelijk thema werd een meubelconcept ontwikkeld dat niet alleen functioneel is, maar ook een duidelijke visie communiceert.
Door inspiratie uit artistieke en culturele referenties te vertalen naar een eigentijds ontwerp, ontstond een prototype dat interactie stimuleert en uitnodigt tot gesprek. De opdracht vormt een onderzoek naar de rol van design als communicatiemiddel en toont hoe meubelontwerp kan bijdragen aan bewustwording rond maatschappelijke vraagstukken.
Een bank die het blijvende conflict tussen culturele draagkracht en economische afhankelijkheid binnen toerisme tastbaar maakt, waar verbranding en verval samenkomen in de zoektocht naar de middenweg. Deze bank verbeeldt het zoeken naar evenwicht tussen te veel en te weinig toerisme. Een overmaat aan bezoekers tast de lokale cultuur aan, terwijl een tekort de economische welvaart van de regio onder druk zet. Het zitvlak maakt dit spanningsveld tastbaar via de Shou Sugi Ban techniek. Aan het ene uiteinde is het hout te sterk verbrand, tot as gereduceerd, een metafoor voor wat verdwijnt door overbelasting. Aan het andere uiteinde bleef het onbehandeld en onbeschermd, waardoor het langzaam aftakelt, een verwijzing naar de economische afhankelijkheid van toerisme. Enkel in het midden is de verbranding juist: voldoende om het hout te beschermen zonder het te vernietigen. Daar bevindt zich het fragiele evenwicht tussen behoud en verval.
Twee stoelen.
Tegenover elkaar.
Ze nodigen uit tot contact, maar ook tot afstand.
De afstand tussen de stoelen bepaalt de spanning.
Een verschuiving, een beweging, verandert de dynamiek tussen twee mensen.
Dichterbij komt het gesprek intenser, persoonlijker.
Verder weg ontstaat ruimte, adem, veiligheid.
Conflict & Dialoog gaat over de grens tussen nabijheid en persoonlijke ruimte.
Over de balans tussen verlangen naar verbinding en het verlangen om jezelf te beschermen.
De stoelen worden een tastbare vertaling van dit spanningsveld.
Ze verbeelden een gesprek zonder woorden.
Een zoektocht naar evenwicht, naar comfort.
Een onderzoek naar de spanning tussen nabijheid en afstand,
waarin twee verschuifbare stoelen de fysieke en emotionele dialoog tussen mensen zichtbaar maken.
Samenspanning is een fysieke metafoor voor dialoog. Het functioneert enkel wanneer drie personen bereid zijn samen te zitten, te luisteren en zich open te stellen voor elkaar. Het geheel verliest zijn evenwicht wanneer iemand onverwacht opstaat, net zoals een gesprek dat zijn draagkracht verliest wanneer één partij afhaakt. De constructie maakt samenwerking en vertrouwen tastbaar. De stoelen hebben slechts twee poten maar blijven toch stabiel vanwege een fijne draad die de drie zitvlakken verbindt. Het weerspiegelt hoe krachtig maar fragiel echte dialoog kan zijn, wanneer spanning en onzekerheid gedeeld worden. Op die manier balanceert het meubel voortdurend tussen conflict en dialoog. Het zitmeubel overstijgt één specifiek conflict en nodigt uit tot gezamenlijke inzet en vertrouwen. Zet je samen neer, hou elkaar zittende en de dialoog staande.
NAGELKAST Een kast over het verlangen naar plaatsgebondenheid en eigendom. Wie bezit de grond onder onze voeten, en wie beslist wanneer die ons wordt ontnomen? In een wereld van toenemende migratie, botst ons verlangen naar vastheid met de realiteit van verandering. Wie weigert zijn grond te verkopen, vertraagt de vooruitgang. Wie te snel bouwt, verliest contact met de bestaande sociale structuren. Hieruit ontstaat de kast met variërende lades. Elke lade staat voor een claim op publieke ruimte, een poging tot toeeigening. Sommigen bewegen vrij, andere stoten op grenzen. Eén lade weigert te wijken en verstoort het geheel. Het verlangen naar orde onthult ongelijkheid en de moeilijkheid tot harmonie. De toeschouwer wordt geconfronteerd met het begrip eigendom: kunnen wij vasthouden aan iets dat initieel nooit van ons was?
In de verstedelijkte samenleving wonen buren steeds dichter bij elkaar, maar kennen elkaar steeds minder. Turn to talk belichaamt de noodzaak om letterlijk en figuurlijk naar elkaar toe te draaien. Twee stoelen staan rug aan rug – een beeld van stedelijke afzondering. Pas wanneer de rugleuningen worden omgeklapt tot tafel, kunnen gebruikers zich omdraaien en in gesprek gaan; van afstand naar verbinding, van conflict naar dialoog. Het stalen frame en betonnen zitvlakken wekken nieuwsgierigheid op en nodigen uit tot gesprek. De gegoten objecten verwijzen naar de stad en haar inwoners, naar een omgeving die mensen fysiek dichter bij elkaar brengt, maar tegelijk afstand creëert.Turn to talk maakt zichtbaar dat ontmoeting niet vanzelf ontstaat, maar vraagt om een bewuste beweging.
Glitch legt de fragiele grens bloot tussen realiteit en de groeiende invloed van artificiële intelligentie. In een digitale wereld vol gemanipuleerde beelden vervaagt de scheidingslijn tussen werkelijkheid en fictie. Dit meubelobject vertaalt die spanning in een fysieke ervaring: De realiteit verschuift voor je ogen. De optische illusie wekt een gevoel van speelse vervreemding en ongemak op. Zo prikkelt Glitch onze kritische blik en maakt een ongrijpbaar fenomeen tastbaar. Het confronteert ons met de onzekerheid van onze waarneming en daagt uit om waarheid in vraag te stellen. Glitch is geen gewoon meubel, maar een verstoring, een moment waarop je niet enkel waarneemt, maar ook begint te twijfelen.
